Türkiye'de Gökkuşağının İki Güçlü Rengi
Sonra İstanbul Film Festivali, bu toplumun 12 Eylül cenderesinden çıkmaya çalışırken nefes almasını sağlayan bir oksijen deposuydu sanki. Türkiye'de işadamları ancak şimdilerde darbe yapmayı vatana ihanet sayıyor; oysa o, 12 Eylül'e Türkiyeli bir işadamı gibi değil, demokrat bir sanatçı gibi karşı çıktı. Şimdi ve bundan sonra Türkiye Şakir Eczacıbaşı'nın değerini ve önemini daha fazla anlayacak. Şakir Eczacıbaşı'nın sanatçı kimliği ve sanata verdiği destekle anılması bu anlamda çok eksik. Şakir Eczacıbaşı gibiler esas olarak Türkiye'de demokrat kimlikleriyle anılmalıdırlar.
"Ben liberal ve demokratım evladım"
Tıpkı Cemil Meriç gibi. Şimdi nereden çıktı demeyin, Şakir Eczacıbaşı hakkında bunları yazarken Cemil Meriç'in de, bu yönüyle, onunla aynı akıbete uğradığını düşündüm.
Cemil Meriç, kendisi ile yapılan bir söyleşide; "sizin için demokrat diyebilir miyiz" sorusunu "Elbette evladım; gerçek demokratım. Liberal ve demokratım" diye yanıtlıyordu. Türkiye'de aydınlar kendilerini demokrat olarak tanımlamamışlardır. Hatta demokrat olmanın gereğini de -çoğu kere- yapmamışlardır. Türkiye'de demokrat olmak, siyasi, dini ve ulusal kimliklerin altında kalmış âdete bu kimlikler tarafından ezilmiştir. Cemil Meriç "Evet evladım ben liberal ve demokratım" derken çok önemli bir risk alıyordu. Tıpkı Türkiye'nin dikenli tellerle çevrili olduğu bir dönemde İstanbul Film Festivali gibi bir adımı atan Şakir Eczacıbaşı gibi.
Bir aydın için, "ben liberal ve demokratım" demek ve bunun gereğini yapmak, sağ ya da sol resmi ideolojiyi reddetmenin cezası, çok hızlı olarak yalnızlaştırılmak ve anlaşılamamak cenderesine sokulmak olmuştur bu ülkede.
| Haberin devamını Yeni Aktüel dergisinin 210. sayısında bulabilirsiniz! |  |
|
