İtirafçı mı, yalancı mı? Romancı
Kitaplığım, siyasi görüşlerinden ve yaşamlarından nefret ettiğim ama yazdıkları şeylere değer verdiğim yazarlarla dolu. Orhan Pamuk da onlardan biri. Dolayısıyla ne buruğum ne sevinçli.
Orhan Pamuk'un Nobel Ödülü'nü aldığı gün Fransa Parlamentosu soykırımı reddetmeyi suç sayan yasa teklifini kabul etti. İnsanlar ikiye bölünecek gibi oldular: İşte, vatanını sat, Nobel senin olsun, bu ne tezgâhtır, bu ne dümendir diyenler ve hayır efendim, bu ödül Türkiye'nin gururudur, Nobel'i bir Türk aldı diyenler.
Nobel ödül mekanizmasının çarkları seçimini siyasi olandan bağımsız bir şekilde yaptığını, yani dili kullanım becerisi aynı oranda 'iyi' olanlar arasında yapılmış 'random' bir seçim söz konusu olduğunu hiç sanmıyorum. Adalet fikrinin 'eşitlikçi' kurgu üzerinden parlama yaptığı anlar da olmuş, bu anlar geçmişte kalan Nobel ödüllerine yansımıştır hiç kuşkusuz: Geçmişte. Fakat zaman değişti, modernizmin pozitivist pragmatizmiyle postmodernizmin değer arayışını hiçe sayan patavatsızlığı pek güzel birleşip, kaynaştı. (Bkz: 11 Eylül sonrası gelişen dünya siyasetleri ve kültür politikaları). Bu füzyon ortamının 'itirafçılığı' sevdiğini de reddedemeyiz. Üstelik gariptir, roman yazmak zaten bir tür itirafçılık halidir.
Orhan Pamuk tehcir, mukatele ya da terör gibi bağlamlardan kopardığı bir 'öldürmeler zinciri'yle itham etmeseydi kendi ulus-devletini, Nobel alır mıydı? Buna hemen, bir çırpıda 'evet alırdı' diye cevap vermek zor.
Fakat hödüklüğün lüzumu yok.
| Haberin devamını Yeni Aktüel dergisinin 67. sayısında bulabilirsiniz! |  |
|
