Umut şehri
Başkalarının acısına yüz çevirmeyi öğrendiğimiz gün toplumumuzun mihenk taşı yerinden oynadı. Ötekini icat ettiğimizde, başkasının yoksulluğu tiksinti hissi uyandırmaya başladığında dünyamız yörüngesinden çıktı.
Her insanın bir umut şehri vardır" diyor Yeşim, "Umut şehri o büyüdükçe büyüyor. O daha da geliştikçe, onun beynindeki hayalleri, bizim umut şehrimiz oluyor. İnsanın başka bir gelecekte başka bir dünyası beliriyor. Ben onların resimlerini yapıyorum." Yeşim ergen psikiyatri kliniğinde kalan onlarca genç kızdan birisi. Renklerin arasında kendisine bir yurt, bir yuva ararken ve her fırça darbesiyle çocukluğun o zor mevsimlerini iyileştirmeye çalışırken söylüyor bunları. Kimileri için çocukluk sürekli bir sonbahar, yapraklar oradan oraya uçuşuyor, beklenen Mesih bir kez daha gelmiyor. Kimileri için aile cennetin değil cinnetin kapılarını açıyor.
Yoksulluğun verdiği şaşkınlığı o çocukların ve anne babalarının yüzünde öğrendim ben, sanki uzak bir gezegenden dünyaya inmişçesine şaşkınlar, nasıl olduysa hayatın bir yol yordam gerektirdiğini öğrenmekte gecikmişler. Bir uykunun en güzel yerinde seslenip uyandırılmışçasına hayret dolu bakışlarla süzüyorlar olan biteni. "Az önce uyandın, haydi yatağına" desek nasıl da rahatlayacaklar.
|
