Ruhun gözyaşları
Hayatlarını eş ya da çocuklarına adamış, yirmi yıldan sonra da 'Bir şeyler mi kaçırdım' duygusuyla paniğe kapılmış kadınlardır onlar. Biriktirdikleri zehri yaşlanırken bir çırpıda boşaltırlar.
Çocuklar da evlenip gittikten sonra' diyor karşımdaki acılı yüz, 'hayatta tutunacak bir şeyim kalmadı. Gün be gün kedere gömüldüm.' Bu sözler bir gazete kesiğinin üzerinde asılı duruyor. Gazetede âşina olduğumuz türden bir haber, bir uzman, kendi gözlem ve tahminlerine dayanarak ev kadınlarında depresyonun yaygın olduğundan söz ediyor. Kadınların bir bölüğü, benim sezebildiğim kadarıyla yitirdikleri hayatlarına ağlıyor. Evliliğin cehennem azabına döndüğü evlerin kadınları bütün hayat enerjilerini çocuklarına yöneltir ve kendilerini onlarla birlikte var eder. Onlar da evlenip gittiklerinde, hele de hayırsız gelin veya damatlara, anaya olan borcu ufak sevgi kırıntılarıyla da olsa geri ödemeye yanaşmayan 'el çocukları'na gittiklerinde geriye büyük bir boşluk kalır. İnce fırça darbeleriyle ruhun bütün emeğini katarak yapılan ve sanatkârın her gün biraz da kendisine ayranlık duyarak izlediği tablo artık yoktur. Ağlayan kadınların bir bölüğü konuşmaya ve sevilmeye acıkmıştır. Baba evindeki saadet dışarıdaki dünyada bir türlü bulunamaz.
| Haberin devamını Yeni Aktüel dergisinin 4. sayısında bulabilirsiniz! |  |
|
