Paris: Alevler ve küller
Fransız için Arap veya zenci, kendine yakıştıramadığı barbarlığı ona yansıtarak rahatladığı kimsedir. "Çünkü Avrupalı, adam olmayı ancak köle edinmek ve canavarlar yaratmakla başarır" diyordu Sartre.
'Biz Fransa'dan nefret ediyoruz, Fransa da bizden. Ben ne olduğumu bilmiyorum. Burada evim yok, ailem Cezayir'de. Her türlü durumda Fransa bizi eziyor, her an dayak yiyoruz' diyor Guardian muhabirine Ali. 'Yeryüzünün Lanetlileri' sahnede ve bu kez başroldeler.
'Kurbanlarımız bizi yüzlerindeki yaralardan ve bileklerindeki pranga izlerinden tanırNe hale gelmiş olduğumuzu anlamamız için onları ne hale getirmiş olduğumuzu görmemiz yeterlidir' diyordu Sartre, Fanon'un ölümsüz eseri 'Yeryüzünün Lanetlileri'ne yazdığı o muhteşem önsözde. Paris banliyölerinde 'şiddet ancak daha büyük bir şiddetle yok edilebilir' diyen Fanon'un ruhu geziniyor. 'Pis Araplar,' 'pis zenciler,' 'pis yoksullar,' 'pis Müslümanlar' yaktıkları ateşle konuşmayı deniyor, bunca yılın dilsizliğini iyileştirmek istiyor. Fransa'nın coğrafi veya tarihi olarak tanımlanamayacağını, onun demokrasi, eşitlik ve insan hakları sac ayağı üzerinde yükselen bir politik ülkü olduğunu söyleyenler şaşkın. Şaşkınlar çünkü bu nahsöylemin gerisine hayasızca gizlenen ırkçılık ve istismar Paris'in arka mahallelerini kızıla boyayan alevler ve onlardan geriye kalan küllerle daha da açığa çıktı.
|
